Karnawał za dawnych lat. Tak wyglądały Ostatki dla dzieci przed wojną

AB
Zdjęcie wykonane podczas zabawy karnawałowej w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego przy ul. Mickiewicza 5 w Krakowie. 1928 rok A. Pawlikowski/ Narodowe Archiwum Cyfrowe
Jak obchodzono kiedyś karnawał? Czym charakteryzowały się tradycyjne, polskie Ostatki? Zobacz, jak urządzano zabawy karnawałowe dla dzieci w okresie dwudziestolecia międzywojennego.

Geneza europejskiego karnawału sięga średniowiecza. W Europie tradycja karnawałowa odgrywała szczególną rolę w krajach południowoeuropejskich: we Włoszech z Wenecją na czele, w Portugalii, Hiszpanii, a także we Francji czy w Niemczech. Z Europy Zachodniej zwyczaj obchodzenia karnawału przywędrował do Polski. Zapusty rozpoczynały się w święto Trzech Króli i trwały do wtorku przed Środą Popielcową, aby mieć swoją kulminację właśnie tego dnia. 

Ostatni dzień karnawału nazywano “diabelskim” lub “kusym” wtorkiem, a trzy ostatnie dni karnawału znane były pod nazwą “mięsopustu” (co oznaczało pożegnanie, opuszczenie mięsa). Pierwsze zapiski na temat karnawału na ziemiach polskich pochodzą z XVII wieku - w 1622 r. ukazał się utwór “Mięsopust albo Tragicocomedia”. Inne synonimy karnawału to: ostatki, kuse (diabelskie) dni, kusaki, podkoziołek, dni zapustne czy dni zapuśne. Karnawał kończył się wraz z początkiem Środy Popielcowej i Wielkiego Postu.

Podczas karnawału urządzano liczne zabawy, potańcówki, widowiska i bale maskowe bale kostiumowe (tzw. reduty). Te ostatnie początkowo stanowiły atrakcję na polskich dworach. Szczególną popularnością do dziś cieszą się korowody przebierańców maszerujących głównymi ulicami miast i wsi, jedna z największych karnawałowych atrakcji. 

Obchody zapustne miały zróżnicowany charakter, w zależności od regionu. Często były związane z lokalnymi wierzeniami, a szczególnie chętnie przebierano się za budzące lęk maszkary i zwierzęta znane z opowieści dla dzieci. W karnawałowych pochodach można było spotkać osoby w kostiumach typowych dla kolędników: turonia, niedźwiedzia, kozę czy konia, a repertuar tych postaci uzupełniali: baby, dziady, diabły, anioły, kominiarze i doktorzy przygrywający na dudach, lirach korbowych oraz tzw. mazankach. 

Przebierańcy w karnawałowych strojach i maskach mieli zwiastować rychłe przyjście wiosny, a bale karnawałowe do dziś są uwielbiane przez dzieci i dorosłych. W Polsce tańczono na nich mazurka i poloneza, ale popularnością cieszyły się także: młynek, taniec świeczkowy czy hajduk. Natomiast podczas mroźnych, polskich zim, czas umilano sobie w kuligach. 

Ważną rolę podczas karnawału odgrywało Święto Ofiarowania Pańskiego, czyli święto Matki Boskiej Gromnicznej. Tego dnia odbywa się w kościele uroczystość Ofiarowania Pańskiego i zapala się gromnicę - symbol życia. To także moment, do którego należało rozebrać choinkę i żłobek. Na wsiach w Matki Boskiej Gromnicznej kolędnicy odwiedzali poszczególne domostwa, odgrywając scenki religijne lub z życia miejscowych w zamian za datki i poczęstunek.

Z kolei tłusty czwartek, który dziś kojarzy nam się z pączkami i faworkami (tzw. chrustem), dawał początek tłustemu tygodniowi, podczas którego raczyło się gości racuchami, blinami, pampuchami, a także innymi wypiekami, np. ciastem nadziewanymi słoniną.

Dziura w obostrzeniach, można zrobić pedicure?

Wideo

Materiał oryginalny: Karnawał za dawnych lat. Tak wyglądały Ostatki dla dzieci przed wojną - Strona Kobiet

Komentarze

Komentowanie artykułów jest możliwe wyłącznie dla zalogowanych Użytkowników. Cenimy wolność słowa i nieskrępowane dyskusje, ale serdecznie prosimy o przestrzeganie kultury osobistej, dobrych obyczajów i reguł prawa. Wszelkie wpisy, które nie są zgodne ze standardami, proszę zgłaszać do moderacji. Zaloguj się lub załóż konto

Nie hejtuj, pisz kulturalne i zgodne z prawem komentarze! Jeśli widzisz niestosowny wpis - kliknij „zgłoś nadużycie”.

Podaj powód zgłoszenia

Nikt jeszcze nie skomentował tego artykułu.
Dodaj ogłoszenie